Özgürüm Ama Mecburiyet Var – Haydar Darici Leyla Neyzi | Iletisim Yayınevi

Mahalledeki Turk cocuklari bizim Turkcemizle dalga gecerlerdi. Iste kiro, su, bu. Bir gun o kadar sinirlenmistim, Nuri diye bir cocuk vardi, onu dovdum. Sonra obur cocuklar bana saldirdilar. Burcu adinda bir kiz vardi. Bilmiyom artik uzuldu mu ne, geldi yanima. Pastaneye gittik, muzlu, tek kisilik pastalar oluyor. Ondan ikram etmisti. Tadi cok guzeldi yani, koyde bu tur seylerin olmayinca. Ilkokulda cogunlukta bizdik. Fakat orada da biz Turklere eziyet ediyorduk ya. Birkac tane Turk cocugu vardi biz her gun dovuyorduk, dayak atmadan eve gondermiyorduk. Ben onu anlamiyorum. Yani niye oyle bir seyler yapmisiz? Firsat gelince demek biz eziyoruz. Yani neydi, psikolojik bir sey miydi? O zaman kafamiza oyle bir sey mi yerlesmisti? Ya yanlis anlasilmasin da ben Kurtleri sevmiyorum. Marmaris'te her adim attigimda onumden mutlaka uc tane Kurt geciyor. Neden sevmiyorum? Ulkemizde 'sehit' dedigimiz bir olay var. Sevmiyorum. Yolda suradan gecse laf atarim. O dereceyim. Ama hani yanlis anlasilmasin